– Śmigamy furami pod ten sklep – podjął opowieść Riki. – Wbijamy do środka. Jacyś goście obczajają wędki; aleśmy ich wypierdolili na kopach… Za ladą stoi przygłuchy dziadek. Pytamy go: „Siatki masz?”. Tamten nic nie kmini: „Co?”. „Gówno! Siatki na motyle dawaj, bo cię rozjebiemy razem z tą budą!”. „Gdzie żyją motyle?”. „Na łące chyba, kurwa!”. Powiedziałem wtedy, żeby jechać do Letnicy, bo to najbliższa łąka. I okazało się, że miałem, kurwa, rację!.
Sygnet wpatrywał się w zapadający szybko zmrok, rozcinany reflektorami Beemki.
– Dwudziestu największych kozaków w mieście biegało po łące z siatkami, łapiąc motyle. Potem ładowaliśmy je do słoików. Ostrożnie, żeby skrzydełek nie pourywać. Na szczęście się kapnęliśmy, że trzeba zrobić dziury w zakrętkach, bo by się jebaniutkie podusiły. I wiesz co, Sygnet? To właśnie chciałbym zapamiętać.
– Jak łapaliście motyle w Letnicy? Dlaczego? Bo sprawiliście dzieciakowi frajdę na urodziny?
– To też. – Riki odwrócił się od szyby i popatrzył na Sygneta. – Ale na tej łące każdy z nas był jak dzieciak. Niewinny, wolny od gówna, w którym siedzimy
